|
တာ၀န္၀တၱရားႏွင္႔လူ
“ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ လူမိုက္ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ တစ္မ်ိဳးကား
မိမိသို႔မက်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို ရြက္ေဆာင္သူျဖစ္၏။ အျခားတစ္မ်ိဳး
ကား မိမိသို႔က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို မရြက္ေဆာင္သူျဖစ္၏။”
ဗုဒၶျမတ္စြာ
(ဒုကအဂၤုတိၱဳရ္၊ ဒုတိယပဏၰာသက၊ ဗာလ၀ဂ္)
လူသည္ တာ၀န္၀တၱရားထမ္းေဆာင္ရေသာသတၱ၀ါျဖစ္၏။
တာ၀န္တစ္ခုခုကို ထမ္းေဆာင္ရ၏။ တာ၀န္တစ္ခုခု ထမ္းေဆာင္ရန္
ပ်က္ကြက္ေနသူသည္ လူမဟုတ္ေခ်။တာ၀န္သည္ မလုပ္မေနရသေဘာေဆာင္၏။
၀တၱရားကမူ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာသေဘာ သာေဆာင္၏။ မလုပ္လွ်င္လည္း
ေနႏိုင္၏။ လူမႈေရးမေက်ပြန္႐ံုသာရွိမည္။ တာ၀န္ကား ျငင္းပယ္၍မရ။
တာ၀န္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈ ျငင္းပယ္လွ်င္ အေရးယူခံရမည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ မိမိသို႔မက်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို
ရြက္ေဆာင္ေနသည့္လူမိုက္လား၊ မိမိသို႔က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို မရြက္
ေဆာင္သည့္လူမိုက္လားဟု အၿမဲသံုးသပ္ဆင္ျခင္သင့္၏။အေမရိကန္၌
သမၼတႀကီး လန္ဒန္ဘီဂြၽန္ဆင္လက္ထက္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ ခုကိုၾကည့္ပါ။
ဂြၽန္ကင္းနက္ေဂလ္ဘရစ္သည္ အိမ္ျဖဴေတာ္အတြင္း၀န္ျဖစ္၏။
တစ္ေန႔တြင္ ကင္ေဂလ္ဘရစ္သည္ ပင္ပန္း လြန္းေသာ ေၾကာင့္
အိမ္ေထာင္ထိန္းအမ်ိဳးသမီး အယ္မီလီဂလိုရီယာ၀ီလ္ဆင္အား
သူ႔အားမႏိႈးရန္မွာၾကားၿပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့သည္။
ကင္ေဂလ္ဘရစ္အိပ္ေပ်ာ္ ေနစဥ္ သမၼတႀကီး လန္ဒန္ဘီဂြၽန္ဆင္က
အိမ္ျဖဴေတာ္မွ ဖုန္းဆက္၏။ အယ္မီလီဂလိုရီယာ၀ီလ္ဆင္က
ဖုန္းကိုင္သည္။
“ကင္ေဂလ္ဘရစ္ကို ေခၚေပးပါ။ လန္ဒန္ဂြၽန္ဆင္ပါ”
“သူအိပ္ေနပါတယ္ သမၼတႀကီးရွင့္။ သူ႔ကို မေႏွာင့္ယွက္ဖို႔
ကြၽန္မကို မွာထားပါတယ္”
“ေအးပါ ႏိႈးလိုက္ပါ။ က်ဳပ္ သူနဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔”
“မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး သမၼတႀကီး။ ကြၽန္မက သူ႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္တာပါ။
သမၼတႀကီးဆီမွာ အလုပ္လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး”
ဟုေျပာၿပီးဖုန္းခ်လိုက္သည္။
ဂြၽန္ကင္းနက္ေဂလ္ဘရစ္ အိပ္ရာမွႏိုးႏိုးခ်င္း သမၼတႀကီး
လန္ဒန္ဘီဂြၽန္ဆင္ထံ ဖုန္းဆက္သည္။ သမၼတႀကီးက ေက်နပ္ႏွစ္သက္မႈ
ေလသံအျပည့္ျဖင့္ “အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကိုေျပာလိုက္ကြာ။ ငါက သူ႔ကို
အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ အလုပ္လုပ္ ေစခ်င္တယ္လို႔” ဟူေသာစကားကို
အရင္ဆံုးေျပာေလသည္။
သမၼတႀကီး လန္ဒန္ဘီဂြၽန္ဆင္သည္ မိမိသို႔က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို
ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ေသာ အယ္မီလီဂလိုရီယာ၀ီလ္ဆင္ကို
သေဘာက်ႏွစ္သက္ၿပီး အိမ္ျဖဴေတာ္မွာအလုပ္ လုပ္ရန္
ကမ္းလွမ္းခဲ့ေလၿပီ။ ထိုအေၾကာင္းကို အတြင္း၀န္
ဂြၽန္ကင္းနက္ေဂလ္ဘရစ္၏ အတၳဳပၸတိၱတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ မိမိသို႔က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို
ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ၾကရပါမည္။ မိမိသို႔ မက်ေရာက္ေသာ
တာ၀န္ကိုထမ္းေဆာင္လိုသူကား မေရာင္ရာဆီလူးသူသာျဖစ္ ပါလိမ့္မည္။
လူမိုက္ပဲျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တ႐ုတ္စာေပပညာရွင္
တိန္းတီက“စြမ္းရည္မရွိလွ်င္ တာ၀န္မယူ၀ံ့။ သူရဲေဘာေၾကာင္လွ်င္
တာ၀န္စြန္႔၏” ဟု ေျပာခဲ့ပါသည္။
ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၈၄၀ ျပည့္ႏွစ္က ပုဂံျပည္တြင္ အင္း၀ဘုရင္
ဒုတိယမင္းေခါင္စိုးစံခ်ိန္။ အင္း၀မွ ငရန္ႏိုင္ဆိုသူသည္ တာ၀န္
ႏွင့္ခရီးသြားရင္းေပ်ာက္ဆံုးေန၏။ မယားျဖစ္သူ မေဖာ့အူက
ခင္ပြန္းသည္ေသဆံုးၿပီဟုမွတ္ယူကာ ဆြမ္းသြတ္ အမွ်ေ၀၏။ မေဖာ့အူသည္
ႏွစ္ႏွစ္ၾကာသည္အထိ အိမ္ေထာင္သစ္မျပဳဘဲ မုဆိုးမအျဖစ္ေနခဲ့၏။
ေနာက္ဆံုးတြင္ တစ္ရြာ တည္းသားေမာင္ပိုးျဖဴႏွင့္လက္ထပ္လိုက္၏။
မေဖာ့အူလက္ထပ္ၿပီးကာမွ ငရန္ႏိုင္ျပန္ေရာက္လာ၏။ ငရန္ႏိုင္က
မယားေဟာင္း မေဖာ့အူႏွင့္ျပန္ေပါင္းလိုေၾကာင္း
ရြာသူႀကီးထံေလွ်ာက္ ထားအမႈဖြင့္၏။ ကာယကံရွင္ မေဖာ့အူမွာ ဘာမွ်
မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဘဲ ေတြေ၀ေန၏။ ေမာင္ပိုးျဖဴက မေဖာ့အူ၏သေဘာအတိုင္း
ဆံုးျဖတ္တာခံမည္ ဟုဆို၏။ သူႀကီးလည္း ဘာမွ်မလုပ္တတ္ဘဲ အမႈတြဲကို
ၿမိဳ႕ေတာ္မွတရားသူႀကီး ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းထံ လႊဲအပ္ရေလေတာ့သည္။
ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းက အမႈစစ္ေဆးသည္။ငရန္ႏိုင္က “မယားေဟာင္း
မေဖာ့အူကို ျပန္လည္ေပါင္းသင္းလိုပါသည္” ဟု အစစ္ခံသည္။
ေမာင္ပိုးျဖဴက “မေဖာ့အူဆံုးျဖတ္သည့္အတိုင္း လက္ခံပါမည္” ဟု
အစစ္ခံသည္။ ကာယကံရွင္ မေဖာ့အူက “ဘာမွ်
မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး” ဟု အစစ္ခံသည္။
တရားသူႀကီးခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းက “မေဖာ့အူကို အိမ္မွာ
ခုနစ္ရက္ထားေစ။ ေနာက္ခုနစ္ရက္ၾကာမွ ဆက္လက္စစ္ေဆးမည္” ဟု
ရက္ခ်ိန္းေပးလိုက္သည္။ခုနစ္ရက္ၾကာေတာ့ အမႈသည္မ်ားေရာက္လာၾကသည္။
ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းအိမ္ေရွ႕တြင္ ကနားဖ်င္း တစ္ခု ထိုးထားတာ
ေတြ႕ရ၏။ ကနားဖ်င္းထဲမွာ ေခါင္းတလားတစ္ခု။ ေခါင္းတလားမွာ
မေဖာ့အူတဲ့။“စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ျပန္သြားၿပီး
ေလးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ မေဖာ့အူ အျပင္းဖ်ားတယ္။ ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ့
ဆံုးသြား တယ္။ အဲဒီမသာစရိတ္ဘယ္သူေပးမွာလဲ” ဟု
ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းက ငရန္ႏိုင္ႏွင့္ ေမာင္ပိုးျဖဴတို႔ကို
ေမးေလသည္။ငရန္ႏိုင္က “ရွင္တုန္းက သူမ်ားမယား၊ ေသမွ
ငါ့မသာျဖစ္ေနတာေတာ့ လူကဲ့ရဲ႕စရာျဖစ္ေနတယ္။ မသာစရိတ္
တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူး” ဟုမဲ့ကာရြဲ႕ကာ ျငင္းေလသည္။
ေမာင္ပိုးျဖဴကမူ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္
“တရားသူႀကီးမင္းခင္ဗ်ား၊ မေဖာ့အူဟာ ကြၽန္ေတာ့္မယားပါ။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေပါင္းသင္းေနတုန္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္တာဆိုေတာ့
ကြၽန္ေတာ့္မွာတာ ၀န္ရွိပါတယ္။ ရွင္စဥ္က ငါ့မယား၊ ေသသြားေတာ့
ျပန္မၾကည့္ဆိုတာမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ္ မလိုလားပါဘူး။ အသုဘစရိတ္ကို
ကြၽန္ေတာ္ခံပါ့မယ္” ဟု တာ၀န္ယူေလ၏။ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းက
“မေဖာ့အူကို သူရသင့္ ငါရသင့္ခြဲဆိုတဲ့အမႈကေတာ့
ရွင္းလင္းသြားပါၿပီ။ မေဖာ့အူရဲ႕ကိစၥအ၀၀ကို တာ၀န္ယူသူသာလွ်င္
မေဖာ့အူရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္ပါတယ္” ဟု အဆံုးအျဖတ္ေပးၿပီးေနာက္
ေဖးဘက္သို႔လွည့္၍ “မေဖာ့အူေရ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ေဟ့” ဟု
လွမ္းေခၚလိုက္ေလသည္။ ခံုေတာ္ေမာင္က်ဘမ္းသည္ ပရိယာယ္ျဖင့္
အမႈကို အဆံုးအျဖတ္ ေပးလိုက္ေလသည္။
ေမာင္ပိုးျဖဴႏွင့္မေဖာ့အူတို႔ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါင္းသင္းၾကရေလသည္။
ထိုအျဖစ္အပ်က္တြင္ ေမာင္ပိုးျဖဴက က်ေရာက္လာေသာတာ၀န္ကို
ရဲရဲယူခဲ့သည္။ ငရန္ႏိုင္က က်ေရာက္ လာေသာ တာ၀န္ကို
ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ သူရဲေဘာေၾကာင္သူဟု ဆိုရမည္။ေမာင္ပိုး ျဖဴက
သူရဲေဘာမေၾကာင္၊ တာ၀န္မစြန္႔။ငရန္ႏိုင္က သူရဲေဘာေၾကာင္သည္။
တာ၀န္စြန္႔ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ၊ တာ၀န္ယူသူလား၊
တာ၀န္မွစြန္႔သူလား။ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ တာ၀န္ကို အေလးမထားဘဲ
၀တၱရားကိုအေလးထားတတ္သူမ်ားလားဟု ခံစားေနရပါသည္။ စင္စစ္
တာ၀န္ကို ဦးစားေပးရပါမည္။ အဓိကႏွင့္သာမည
ေနရာလြဲေနပါသည္။မိမိသို႔က်ေရာက္ ေသာတာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ၾကရမည္။
၀တၱရားကေတာ့ မိမိတို႔သေဘာထားအတိုင္း ေဆာင္ရြက္လိုပါက
ေဆာင္ရြက္ၾကပါေလ။ လူမႈ၀တၱရားကေတာ့ ေက်ပြန္ႏိုင္သူ
ေက်ပြန္ၾကပါေလ။ တာ၀န္ေက်ဖုိ႔ကေတာ့ အဓိက၊ ပဓာန။ စင္စစ္
လူသားတိုင္းမွာ တာ၀န္ကိုယ္စီရွိၾကပါသည္။ လူသားသည္
တာ၀န္မရွိသလို မေနမိဖို႔အေရးႀကီးပါသည္။ မိမိအေပၚသို႔
က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ၾက ရမည္။
မိမိသို႔မက်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို
မထမ္းေဆာင္သင့္ပါ။ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ မိမိသို႔က်ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို
ေရွာင္လႊဲသည့္လူမိုက္အျဖစ္ခံၾကမလား။မိမိသို႔မက်
ေရာက္ေသာတာ၀န္ကို ရြက္ေဆာင္သည့္လူမိုက္အျဖစ္ခံၾကမလား။ႀကိဳက္ရာ
ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိပါသည္။
|