|
မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ျခင္း
ကြၽန္ေတာ္၏ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကို စာ႐ႈသူဖတ္လုိက္ရခ်ိန္တြင္
အေတြးမ်ားစြာေပၚလာမည္ဟုထင္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ဖက္
ရည္ဆုိင္ထုိင္ေသာမိတ္ေဆြသည္
ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမည္သုိ႔ေကာင္းေလသနည္း။ ေငြေၾကးအဆင္မေျပျဖစ္လွ်င္
ကူညီတတ္သည့္ မိတ္ေဆြေကာင္းေလလား၊ လူမႈေရးအခက္အခဲမ်ားကို
စာနာနားလည္ႏွစ္သိမ့္မႈေပးႏိုင္သည့္ မိတ္ေဆြ ေကာင္းေလလား၊
လက္ဖက္ရည္ ဆုိင္ထုိင္သည့္အခါ
တုိင္းက်သမွ်ဒိုင္ခံရွင္းေပးေလသည့္မိတ္ေဆြေကာင္းေလလား
စသည္ျဖင့္ အေတြးမ်ားစြာ ပြားသြားႏုိင္ေပ၏။ ထိုမိတ္ေဆြျဖင့္
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ျဖစ္တုိင္း က်သမွ်လက္ဖက္ရည္ဖိုး
သူကဒိုင္ခံရွင္းတတ္သည္မွန္ေသာ္လည္းထိုမွ်ျဖင့္ သူ႔ကို
မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းဟု ကြၽန္ေတာ္ကင္ပြန္း တပ္ျခင္း မဟုတ္ေပ။
သူ၏ျပတ္သားေသာစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ မည္မွ်ပင္
ခင္မင္ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ေနသည့္ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း
ပင္ ျဖစ္ပါေစသူ မႀကိဳက္သည့္၊ သူအားမေပးသည့္အခ်က္ကို
အားနာတတ္မႈကင္းစြာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျဗာင္ပင္ ထုတ္ေဖာ္
ေျပာဆိုဆန္႔က်င္ေလေသာ
ေၾကာင့္သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းအျဖစ္
သတ္မွတ္ေလျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ထိုမိတ္ေဆြသည္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို
အထူးအေလးထားသူျဖစ္သည္။ ယင္းကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ေဆာင္းပါး
မ်ားစြာကို ေရးသားခဲ့ၿပီးၿပီ။
စည္းကမ္းမဲ့အမႈိက္ပစ္ျခင္းကိုအားမေပး။
ကြမ္းစားျခင္းကို႐ႈတ္ခ်၏။ စည္းကမ္းမဲ့ ကြမ္းတံေတြးေထြးသူမ်ား
ကိုကား သူအမုန္းဆံုး။ အရက္ႀကိဳက္တတ္သည့္ သူ႔မိတ္ေဆြ
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြကို လည္း ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္
အရက္မ်ားမေသာက္ရန္ သတိေပးစကားဆို၏။ ထို႔အျပင္ ေသာက္သူကိုေရာ
ပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ ေကာင္းက်ဳိး မရွိ ဆိုးက်ဳိးသာျပဳေလသည့္
ေဆးလိပ္ေသာက္သံုးျခင္းကို သူသည္ျပတ္ျပတ္သားသားပင္
ဆန္႔က်င္႐ႈတ္ခ်ေလ၏။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပုထုဇဥ္လူသားမ်ားဆိုသည္ကလည္း အခက္သားပင္။
“စိတ္သည္ မေကာင္းမႈ၌ေမြ႕ေလ်ာ္၏” ဟု ဗုဒၶဘုရား ရွင္ေဟာမိန္႔ခဲ့
သလို မေကာင္းသည့္ အျပဳအမူမွန္းသိသိႀကီးႏွင့္
မျဖတ္ႏိုင္ျဖစ္ၾကရ၏။ ကြမ္းစားျခင္းသည္မေကာင္း၊ အရက္ေသာက္ျခင္း
သည္မ ေကာင္း၊ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းသည္မေကာင္း။ သုိ႔ ေသာ္
ယေန႔ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမႈ အသုိင္း အ၀ိုင္းတြင္ ထိုမေကာင္းမႈမ်ား၌
ေပ်ာ္ေမြ႕ ေနၾကသူ၊႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ၾကသူ မ်ားသထက္
မ်ား၍သာလာေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္လည္း အရက္ႀကိဳက္၏။
ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္၏။ တစ္ပတ္တြင္ သံုးရက္မွေလးရက္
ယမကာမွီ၀ဲျဖစ္သည္။ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေရာ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ပါ။
ေဆးလိပ္ကိုမူ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ေသာက္ျဖစ္သည္မဟုတ္ေသာ္လည္း
ရံဖန္ရံခါ ေသာက္၏။ အရက္ေသာက္ျဖစ္ခ်ိန္ႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္
ထုိင္ျဖစ္ခ်ိန္ ေဆးလိပ္ပို၍ေသာက္ျဖစ္၏။ အရက္တစ္ႀကိဳက္၊
လက္ဖက္ရည္တစ္ႀကိဳက္၊ ေဆးလိပ္တစ္႐ႈိက္။
ေဆးလိပ္ကိုႏွစ္ၿခိဳက္စြဲလမ္း သည္လည္းမဟုတ္။ ေဆးလိပ္၏ဆိုးက်ဳိး
မ်ားကို လည္း ဖတ္ေနရ၊ျမင္ေနရ၊ ေတြ႕ေနရ၊ ၾကားေနရသည္။ သို႔ေသာ္
ယတိျပတ္မျဖတ္ျဖစ္။
ကြၽန္ေတာ္၏ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းမွာ
အရက္ေသာက္ေတာ့သူမဟုတ္ေလေသာေၾကာင့္ သူႏွင့္ အရက္ဆုိင္ေတာ့
အတူမထိုင္ျဖစ္။ သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ အတူထိုင္ေသာက္ျဖစ္သည္က
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္။ သူက ေကာ္ဖီ၊ ကြၽန္ေတာ္က လက္ဖက္ရည္သမား။
အလုပ္တာ၀န္ကိုယ္စီႏွင့္မို႔ အၿမဲေတြ႕ထိုင္ျဖစ္ၾကသည္ ေတာ့မဟုတ္။
လမ္းႀကံဳအခြင့္သင့္ၾကမွသာ။ လမ္းကလည္း
ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ႀကံဳျဖစ္သည္မဟုတ္ပါ။ တစ္ခါႀကံဳျဖစ္ခဲ့စဥ္က သူ႔ကို
တစ္သက္တာလံုး မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ ရွိေနေစေတာ ့မည္ျဖစ္ၿပီး
မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းအျဖစ္သတ္မွတ္လိုက္သည္အထိျဖစ္ခဲ့သည္။
အထက္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ ဆိုခဲ့သလို သူမႀကိဳက္သည့္၊
သူအားမေပးသည့္အခ်က္ကို အားနာတတ္မႈ ကင္းစြာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း
ေျဗာင္ပင္ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆို ဆန္႔က်င္ေလေသာေၾကာင့္ပင္။
ထိုတစ္ေန႔က သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္လမ္းႀကံဳခိုက္
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္သြားထုိင္ခဲ့ၾကစဥ္ကျဖစ္၏။ ထိုဆုိင္တြင္
အျခား မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးလည္း ေရာက္ေနႏွင့္ရာ သူတုိ႔၀ိုင္းတြင္
ေပါင္းထိုင္လုိက္ၾကသည္။ သူသိ ကိုယ္သိ သတင္းစကားတို႔
ဖလွယ္ေျပာၾကရင္း သူ႔အေၾကာင္းကိုယ့္အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္းတုိ႔
အျပန္အလွန္ေမးၾကရင္း စကားေကာင္း ေနၾက၏။ ကြၽန္ေတာ္ကမွာထားေသာ
လက္ဖက္ရည္တစ္ႀကိဳက္၊ေဆးလိပ္တစ္႐ႈိက္ေသာက္ရင္းစကားဆိုျဖစ္၏။
ကြၽန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ပံုကိုၾကည့္ရင္း
ကြၽန္ေတာ့္အတြက္မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းျဖစ္လာမည့္သူက
ခင္ဗ်ားေဆးလိပ္႐ိႈက္ပံုက လြန္လြန္းပါလားဗ်ဟုဆိုသည္။
ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေသာက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ေနာ္ဟု
ေစတနာစကားျဖင့္သတိေပး၏။ ခဏ အၾကာတြင္
အရင္ထုိင္သည့္မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးက ထိုင္သည္မွာ ၾကာေနၿပီကတစ္ေၾကာင္း
အလုပ္မ်ားရွိေသး၍ တစ္ေၾကာင္း ႏႈတ္ဆက္ကာ ထသြားၾကသည္။
သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္သား ဆက္ထိုင္ကာ စကားေကာင္းေနခဲ့ၾက၏။
ကြၽန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ကုန္ေတာ့ေရေႏြးၾကမ္းဆက္ႀကိဳက္သည္။
ေဆးလိပ္ကလည္း တစ္႐ိႈက္ၿပီး တစ္႐ိႈက္ တစ္လိပ္ၿပီး တစ္လိပ္။
အခ်ိန္ေတြၾကာ စကားေတြေကာင္းၿပီး
သူေရာကိုယ္ေရာအလုပ္ကိုယ္စီရွိၾကေသးသည္မို႔ လမ္းခြဲၾကဖို႔
ျပင္ၾကသည္။မွာေသာက္ထားသမွ် ရွင္းၾကဖို႔ စားပြဲထိုးေခၚလိုက္သည္။
ေရွ႕က ထသြားႏွင့္ေသာမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ပါ ေပါင္းရွင္းရမည္။ သူက
ကြၽန္ေတာ့္ကိုေငြအရွင္းမခံ၊ သူသာရွင္းမည္ဟု ဆိုသည္။
ပိုက္ဆံထုတ္ၿပီးေသာ ကြၽန္ေတာ္က အိတ္ကပ္ထဲ ျပန္ထည့္ဖုိ႔အျပင္
အားလံုးဘယ္ေလာက္က်လဲဟုသူကေမးသည္ကို က်ပ္ ၁၅၀၀ဟု
စားပြဲထုိးကအေျဖတြင္- ဟ-ဘာလို႔ က်ပ္ ၁၅၀၀လဲကြဟု သူက
ျပန္ေမးသည္။ လက္ဖက္ရည္ဖုိးေတြက က်ပ္ ၁၀၀၀ပါ၊ ေဆးလိပ္ဖိုးက က်ပ္
၅၀၀က်ပါတယ္ဟု စားပြဲထိုးေလးက ျပန္ေျဖသည္တြင္-
“ေဟ့လူ ေဆးလိပ္ဖုိးခင္ဗ်ားရွင္း၊ ကြၽန္ေတာ္
မရွင္းႏိုင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လဲမေသာက္ဘူး ေဆးလိပ္
ေသာက္တဲ့သူေတြကိုလဲ အားမေပးဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ
ေဆးလိပ္ဖိုး ရွင္းေပးေလ့မရွိဘူး” ဟု ဆိုေလရာ အိပ္ကပ္ထဲ
ပိုက္ဆံျပန္ထည့္ေနဆဲ ကြၽန္ေတာ့္ လက္မွာ လမ္းခုလတ္တြင္
တန္႔သြားရ၏။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေခတၱေၾကာင္သြားၿပီး ဘယ္လိုပါလိမ့္ဟု
တဒဂၤစိတ္ထဲ မရွင္းမလင္းခံစားလိုက္ရသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက တစ္ကယ္အတည္ေျပာေနသည့္ပံု။
တစ္ေထာင္တန္တစ္ရြက္လည္း စားပြဲထိုးေလးလက္ထဲထည့္ေပး
လိုက္ၿပီးၿပီ။ စားပြဲထိုးေလးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အေၾကာင္သား
ေငးၾကည့္ေနသည္။
ကြၽန္ေတာ္ သေဘာေပါက္နားလည္လိုက္သည္တြင္ေတာ့
ထိုမိတ္ေဆြေကာင္းကို လိႈက္လိႈက္လဲွလွဲ ေက်းဇူးစကား
ဆိုၿပံဳးျပကာ က်န္ေသာ ပိုက္ဆံရွင္းေပးလိုက္သည္။ သူသည္
သူမႀကိဳက္၊ သူအားမေပး၊ သူလက္မခံေသာ မေကာင္းသည့္
အျပဳအမူတစ္ရပ္ျဖစ္သည့္ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းကို
သူတတ္ႏိုင္သည့္နည္းျဖင့္ ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း
ခံစားမိလိုက္သည္။ သူ၏ ဤအျပဳအမူက သူ႔ကို နားမလည္သူမ်ား
အမုန္းခံရႏိုင္မွန္းသိသိႀကီးႏွင့္ သူအမုန္းခံ၀့ံသည္။
သူခင္မင္ေသာမိတ္ေဆြမ်ားအက်ဳိးအတြက္ သူအမုန္းခံေျပာသည္။သူ႔အတြက္
မည္သည့္အက်ဳိးမွ် သူမေမွ်ာ္လင့္။ ရလည္း မရႏိုင္။သူ၏
ေစတနာမွန္ကိုနားလည္လိုက္ေသာ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သူသည္
ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ထာ၀ရ အစစ္အမွန္မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း တစ္ဦးအျဖစ္
ေလးစားစြာအသိအမွတ္ျပဳျဖစ္လိုက္သည္။
ေနာက္တစ္ႀကိမ္လမ္းႀကံဳျပန္ခိုက္သူႏွင့္
ကြၽန္ေတာ္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ျဖစ္ခ်ိန္တြင္မူ ကြၽန္ေတာ္
ေဆးလိပ္ မေသာက္ ျဖစ္ေတာ့ေပ။ ေဆးလိပ္ဖိုးကိုယ့္ဘာသာရွင္းရမည္ကို
သိေန၍ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အနည္းဆံုး ေသာက္ျဖစ္မည့္ ေဆးလိပ္
သံုးလိပ္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ က်န္းမာေရး အသက္ေဘးထိခိုက္မည္ကို
တားေပးေသာ သူ၏မွန္ေသာေစတနာကို နားလည္ႏိုင္၍ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာသည္က
သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္တိုင္း
ကြၽန္ေတာ္ေဆးလိပ္ ေသာက္ ေတာ့မည္မဟုတ္ဆိုသည္ပင္။ ထုိေန႔ကလည္း
လက္ဖက္ရည္ဖုိးက်သမွ်ကို သူပဲ ဒိုင္ခံရွင္းေပးပါသည္။
ထိုမွ်ျဖင့္ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းဟု
ကင္ပြန္းတပ္ျခင္းမဟုတ္ပါေပ။
စာၾကြင္း- ယခုေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္မွာ ကြၽန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က
ဖတ္မွတ္ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ေသာ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ၏
“မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းႏွင့္ခရီးသြားျခင္း” ဆိုသည့္
စာအုပ္အမည္ကို ဆင္တူယိုးမွားယူထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
|